Archaiczna szczerość Henri Rousseau w Wenecji
![451436991494](/images/w370/storage/app/public/repository/0/56793ec15afb4d0d9d9161e7cbcebcd6.jpg)
Obecna wystawa w Palazzo Ducale w Wenecji została przedłużona do 6 września, więc nadal masz czas, aby ją zobaczyć. Zdecydowanie warto, ponieważ bohaterem jest Henri Rousseau, znany również jako Douanier, centralna osobowość sztuki figuratywnej od końca XIX wieku do okresu awangardy, słynąca z marzycielskiej atmosfery, lasów i czarujących krajobrazów.
Rousseau wymyka się wszelkim katalogom, podobnie jak jego twórczość, niezrównana w dziedzinie sztuki między XIX a XX wiekiem. Słynne dżungle, martwe natury, portrety, pasterskie pejzaże przekształcają przemysłowe miasta: czysty, zaczarowany, chłopięcy realizm, oto wszystko zebrane w jednej wystawie o nazwie "Archaiczny Candour", która obejmuje ponad sto prac z najważniejszych międzynarodowych instytucji.
Projekt nie chce być jednak kolejną celebracją naiwności francuskiego malarza, ale raczej prezentacją długich studiów, które stawiają jego twórczość w odpowiednim świetle krytycznym i historiograficznym. Artysta był w rzeczywistości punktem odniesienia dla wielkich bohaterów historycznej awangardy, dla intelektualistów takich jak Apollinaire i Jarry, dla głównych kolekcjonerów, takich jak Wilhelm Uhde i Paul Guillaume, ale także dla wielu malarzy, takich jak Cezanne, Gauguin, Seurat, Morandi, Carrà, Frida Kahlo, Picasso i Kandinsky. Wszyscy ci artyści mają swoje prace na wystawie, dialogując z dziełami Rousseau. Obok dzieł tych artystów, wystawa prezentuje prace starych mistrzów - Liberale da Verona, Francisco Goya i innych - w celu zbadania, w nowy krytyczny sposób, archaizmu, którego dzieło Rousseau wydaje się być przełomem między XIX i XX wiekiem.
"Archaiczna szczerość" to tytuł, który podkreśla oryginalność artysty, który po rewolucji impresjonistycznej powrócił do realizmu, ale z magicznym, zaczarowanym, niepokojącym okiem. Dzięki ośmiu sekcjom tematycznym wystawa pozwala widzom podziwiać niektóre z najbardziej znanych arcydzieł francuskiego malarza, takie jak popularny Autoportret (1889-90), Podwórze drobiu (1896-98) kupione osobiście przez Kandinsky'ego, Wojna zwana także Jazdą niezgody (1894) namalowana z tym spojrzeniem, które jego wielki wielbiciel Soffici nazwał "dziecięcą pomysłowością". archaiczna szczerość", dokładnie taka, jaka wyłania się z dzieł poświęconych dzikiej naturze i słynnym dżunglom, które można znaleźć na wystawie: Zaklinacz wę ży (1907), Koń zaatakowany przez jaguara (1910), by wymienić tylko parę. A potem martwa natura i seria portretów mężczyzn i kobiet (często przyjaciół lub krewnych), w tym Portret kobiety kupiony przez Pabla Picassa i wystawiony przed jego La bouteille de Bass, w pokoju ożywionym wierszem, który Guillaume Apollinaire zadedykował Rousseau podczas bankietu z okazji zakupu, oraz z muzyką w tle walca "Clemence", skomponowanego przez samego Rousseau.